brytyjska grupa założona w Londynie 27.09.1968. Grupa składała się z: gitarzysty Jimi'ego Page'a, śpiew: Roberta Plant'a, basista i ketboard'zista: John- Paul Jones, a perkusja John "Bonzo" Bonham. Ich ciężkie gitarowe brzmienie pozwoliło im osiągnąć miano prekursorów heavy metalu. Ich styl wywodził się z wielu źródeł, tj.: blues, psychodelia i muzyka folkowa.
Po zmianie nazwy zespoły z The New Yardbirds na Led Zeppelin podpisali kontrak z wytrównią Atlantic Records co pozwoliło im na znaczną wolność artystyczną. Chociaż początkowo grupa była niepopularna wśród krytyków, osiągnęli znaczący komercyjny sukces w nakładzie ośmiu studyjnych albumów wydanych w ciągu jedenastu lat, od Led Zeppelin I (1969) aż do In Through The Out Door (1979). Ich niezatytułowany czwarty studyjny album, powszechnie znany jako Led Zeppelin IV (1971) przedstawiający utwór "Stairway To Heaven" jest jednym z najbardziej popularnych i wpływowych utworów w muzyce rockowej i przyczynił się do zabezpieczenia popularności grupy.
Page napisał większość utworów dla Led Zeppelin, szczególnie na początku ich kariery, podczas gdy Plant zwykle dostarczał teksty piosenek. W drugiej połowie kariery odbyła się seria rekordowych tras, dzięki którym grupa zyskała reputację związaną z nadmiarem i rozpustą.” Mimo że odnieśli zarówno komercyjny jak i w sferze krytyki sukces ich wydajność i harmonogram koncertów w poźnych latach 70- ych były ograniczone. A zespół się rozpadł z powodu śmierci Bonham'a z powodu uduszenia się wymiocinami czego skutkiem były ostre libacje w 25.09.1980 roku. W kolejnych dekadach pozostali członkowie sporadycznie zarówno współpracowali jak i też uczestniczyli w jednorazowych koncertach pod szyldem Led Zeppelin. Najbardziej owocnym koncertem był w 2007 Ahmet Ertegun Tribute Concert w Londynie gdzie na miejscu ojca, za perkusją, zasiadł Jason Bonham.
Wielu krytyków rozważa, że Led Zeppelin była najbardziej sukcesyjną, innowacyjną i wpływową grupą rockową w historii. Oni są jednym z najlepiej sprzedającym się zespołem w historii audio nagrań; wiele źródeł szacuje, że ich nagrania rozeszły się w nakładzie od 200 do 300 milionów egzemplarzy na całym świecie. Z zacertyfikowaną sprzedażą poprzez RIAA w nakładzie 111,5 miliona sztuk stali się trzecim najlepiej sprzedającym się zespołem w Stanach. Każdy z ich dziewięciu studyjnych albumów uplasował się na liście hitowych albumów sporządzonej przez Bilboard. A sześć z nich osiągnęły miejsce pierwsze. Osiagnęli osiem kolejnych albumów na liście UK. Magazyn Rolling Stone okreslił ich "najcięższym zespołem wszechczasów", "największym zespołem lat 70- ych" i "bez wątpienia jeden z najtrwalszych zespołów w historii rock'a". Zostali wprowadzeni w "Rock'n'Roll Hall Of Fame" w 1995 roku; biografia muzeum mówi, że byli tak samo wpływowi w przeciągu lat 70- ych jak Beatles'i w ciągu lat 60- ych.
Historia
Formacja
W roku 1966 z siedzibą w Londynie gitarzysta sesyjny Jimmy Page dołączył do zespołu rockowego, który był pod wpływem blues'a The Yardbirds by zastąpić basistę Paul'a Samwell- Smith. Page szybko przestawił się z basa na gitarę wiodącą, tworząc tym samym podwójny skład gitary wiodącej wraz z Jeff'em Beck. Po wyjeździe Jeff'a Beck w październiku 1965, The Yardbirds zmęczeni stałymi wyjazdami i nagrywaniem zaczęli sobie odpuszczać. Page chciał uformować odpowiednią supergrupę ze sobą i Beck'iem na gitarach i z członkami The Who Keith'em Moon i John'em Entwistle na bębnach i basie. Wokalista Steve Winwood i Steve Marriott zostali też do tego projektu uwzględnieni. Grupa nigdy nie powstała, chociaż Page, Beck i Moon w '66 nagrali wspólnie utwór, "Beck's Bolero", w sesji, której członkiem był basista i keyboard'zista John Paul Jones.
The Yardbirds zagrali swój ostateczny gig w lipcu '68 w Luton College of Technology w Bedfordshire. Nadal byli zobowiązani by dać kilka koncertów w Skandynawii, więc perkusista Jim McCarty i wokalista Keith Relf upoważnili Page'a i basistę Chris'a Dreję do wykorzystania nazwy The Yardbirds by spełnić obowiązki zespołu. Page i Dreja zaczęli układać nowy skład. Pierwszym wyborem Page'a był Terry Reed, jednak Reed odmówił i zasugierował Roberta Plant'a jako piosenkarza dla zespołów The Band Of Joy i Hobbstweedle. Plant ostatecznie zaakceptował pozycje rekomendując założyciela Band Of Joy perkusistę John'a Bonham. John Paul Jones pytał o wolną pozycję jako giatrzysta basowy, po namowie zony, po tym gdy Dreja odpadł z projektu by zostać fotografem. Page znał Jones'a od momentu gdy obaj byli sesyjnymi muzykami po czym zgodził się by dołączył jako ostateczny członek.
Pierwszy raz zagrali we czworo w pokoju znajdującym się poniżej sklepu z płytami, który mieści się na Gerrard Street w Londynie. Page zasugerował by spróbowali "Train Kept- A- Rollin", oryginalnie jump- blues utwór spopularyzowany w wersji rockabilly przez Johnny'ego Burnette'a, który został s'cover'owany przez The Yardbirds. "Jak tylko słyszałem John'a Bonham'a grającego", Jones wspominał, "Wiedziałem, że będzie wspaniale... Natychmiast zebraliśmy się jako zespół". Przed wyjazdem do Skandynawii grupa wzięła udział w sesji nagraniowej do albumu P. J. Proby'ego "Three Weeks Hero". Ścieżka albumu "Jim's Blues" z Plant'em na harmonijce, był pierwszym studyjnym utworem, który miał cechować wszystkich czterech członków Led Zeppelin.
Zespół zakończył trasę po Skandynawii jako The New Yardbirds grając po raz pierwszy wspólnie na żywo przed publicznością w Gladsaxe Teen Clubs w Gladsaxe, Danii 7.09.1968. Później tego miesiąca zaczęli nagrywać swój pierwszy album, który opierał się na materiale nagranym na żywo. Album został nagrany i zmiksowany w przeciągu dziewięciu dni, a Page pokrył koszty. Po ukończeniu albumu zespół został przez list zmuszony do zaprzestania i zaniechania używania nazwy The New Yardbirds tylko dla spotkań w Skandynawii. Jedna z relacji, w jaki sposób wybrano nazwę nowego zespołu, trzymała kapelusz Moon i Entwistle, sugerowała, że supergrupa z Page and Beck zejdzie w dół jak "ołowiany balon", idiom na katastrofalne rezultaty. Grupa porzuciła literę "a" za sugestią manager'a Peter'a Grant'a, alby ci, którzy nie znali tego terminu nie wymawiali jako "lead" (czyt. lid). Słowo "balon" został zastąpiony przez "zeppelin", słowo, które w nawiązaniu do dziennikarza muzycznego Keith'a Shadwick przyniosła „idealną kombinację ciężkości i lekkości, palności i gracji” w myśli Page'a.
Grant zabezpieczył umowę o wartości $143.000 ($1.030.000 dziś) od Atlantic Records w listopadzie '68- swojego rodzaju największy interes dla nowego zespołu jak na tamte czasy. Atlantic była wytwórnią, która posiada katalog gw. artystów grających blues'a, soul i jazz, ale pod koniec lat 60- ych zaczęła się interesować brytyjskim progresywnym rock'iem. Kierownicy nagrań podpisali umowę z Led Zeppelin nigdy ich wczesniej nie spotykając. Zgodnie z warunkami ich umowy zespół miał wpływ w podejmowaniu decyzji kiedy by chcieli wydawać albumy i koncertować, jak i też mieli końcowe zdanie o ostatecznej zawartości i wyglądzie każdego albumu. Chcieli rónież decydować jak promować każde wydanie i które utwory wydać jako single. Załozyli własną spółkę, Supertype, by zająć się wszystkimi prawami do publikacji.
Wczesne lata 1968- 70
4.10.1968 zespół zaczął swoją pierwszą trasę po Wielkiej Brytanii, nadal będąc pod nazwą The New Yardbirds; 25.10. zagrali pierwszy raz pod nazwą Led Zeppelin na University Of Surrey In Battersea. Manager tras, Richard Cole, który chciał się stać gw. postacią w życiu koncertowym grupy, pod koniec roku zorganizował ich pierwszą trase po Pn. Ameryce. Ich debiutancki album, Led Zeppelin, został wydany w Stanach w czasie trasy 12.01.1969 i uplasował się na miejscu 10 listy przebojów "Billboard"; został wydany w Wielkiej Brytanii gdzie dnia 31.03. uplasował się na miejscu 6. W nawiązaniu do Steve'a Erlewine, albumu niezapomniane riff'y gitary, ciężkie rytmy, psychodeliczny blues, wspaniałe, bluesowe mieszanie, jak i też aluzje angielskiej muzyki folkowej sprawiało "znaczącym punktem zwrotnym w ewolucji hard rock'a i heavy metalu".
W pierwszych latach Led Zeppelin zakończył cztery trasy po Stanach i Wielkiej Brytanii i wydało swój drugi album, Led Zeppelin II. Nagrywany gw. w czasie trasy w róznych studiach mieszczących się w Pn. Ameryce był to jeszcze większy ich komercyjny sukces niż pierwszy album i uplasował się na miejscu pierwszym listy przebojów w Stanach i Wielkiej Brytanii. Album dodatkowo rozwijał bardziej bles- rock'owy styl muzyczny ustalony w ich debiutanckim wydaniu, tworząc tym samym brzmienie, które było "ciężkie i twarde, brutalne i bezpośrednie" i które byłoby bardzo wpływowe i często naśladowane. Steve Waksman zasugerował, że Led Zeppelin II był "muzycznym początkiem dla heavy metalu".
Zespół spostrzegał swoje albumy jako niepodzielne, pełne wrażeń dla słuchu, niechcąc ponownego wydania istniejących utworów w celu wydania ich jako singli. Grant utrzymywał agresywną postawę korzystną dla albumu, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie było kilka radiowych i telewizyjnych stacji dla muzyki rockowej. Kilka utworów zostało wydanych jako single, częściowo w Stanach, niemniej jednak bez zgody zespołu. W 1969 roku edytowana wersja "Whole Lotta Love", utwór z ich drugiego albumu, został wydany w Stanach jako singiel. W styczniu 1970 uplasował się na miejscu czwartym na liście przebojów Billboard, rozchodząc się w nakładzie ponad miliona kopii pomanagjącym tym ufundamentować popularność zespołu. Grupa coraz częściej unikała występów w telewizji powołując się na to, że fani słyszą i widzą ich na koncertach na żywo.
Po wydaniu ich drugiego albumu Led Zeppelin ukończył kilka kolejnych tras po Stanach. Poczatkowo grali w klubach i salach balowych, a potem w większych słuchowiskach gdy ich popularność wzrosła. Kilka wcześniejszych koncertów Led Zeppelin trwało więcej niż cztery godziny z rozwiniętymi i improwizjowanymi wersji na żywo ich repertuaru. Sporo tego typu występów zachowało się jako bootleg. Był to okres w czasie którego intensywnie koncertowali w którym to zespół wyrobił sobie reputację awanturników poza sceną.
W 1970 roku Page i Plant odizolowali się w Bron- Yr- Aur, dom, który znaduje się z dala od ludzi w Walii by zacząć pracę nad ich trzecim albumem, Led Zeppelin III. Rezultat był bardziej akustycznym stylem, który mocno był pod wpływem muzyki folkowej i celtyckiej i pokazało wszechstronność zespołu. Bogate akustyczne brzmienie albumu początkowo spotkało się z mieszanymi reakcjami, z krytykami i fanami zaskoczonymi zwrotem z pierwotnie elektrycznych aranżacji dwóch pierwszych albumów, dodatkowo podsycając wrogość zespołu wobec prasy muzycznej. Osiągnął miejsce nr 1 na liście przebojów w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, ale jego pobyt będzie najkrótszym z pierwszych pięciu albumów. Ścieżka otwierająca album, "Immigrant Song", została wydana jako singiel w Stanach w listopadzie '70 wbrew woli zespołu, plasując się na listę Top20 najlepszych utworów magazynu Billboard.
"Największy zespół na świecie": 1971- 1975
W czasach lat 70- ych Led Zeppelin osiągnął nowy poziom sukcesu krytyki i komercyjnego co sprawiło, że stali się jednym z najbardziej wpływowych zespołów epoki, przyciemniając ich wcześniejsze osiągnięcia. Wizerunek zespół 
również zaczął się zmieniać gdy członkowie zaczęli nosić wyszukane, wyróżniające się od masy ubranie wraz z Page'em, który objął prowadzenie tegoż sposobu odziania się nosząc odzienie na którym widnieją księżyc i gwiazdy. Led Zeppelin zmienił swój występ używając rzeczy tj. lasery, profesjonalny pokaz świateł jak i też kul dyskotekowych. Zaczęli podróżować prywanym odrzutowcem, Boeing 720 (nazywanym The Starship), wynajmowali całe sekcje hoteli (włącznie z Continental Hyatt House w Los Angeles, potocznie znany jako Riot House (tł. Dom Rozpusty)) i stał się tematem często powtarzanych historii rozpusty. Jedna dotyczyła John'a Bonham'a jeżdżącego na motorze po wynajętym korytarzu Domu Rozpusty, podczas gdy inna dotyczyła zniszczenia pokoju w Tokyo Hilton, co doprowadziło do wykluczenia zespołu do końca życia. Mimo, że Led Zeppelin się rozwijało w cieniu reputacji przez ich niszcenie apartamentów hoteli i wurzucając telewizory przez okna, niektórzy sugerują, że te opowieści zostały wyolbrzymione. W nawiązaniu do wypowiedzi dziennikarza muzycznego Chris'a Welch, podróże (led Zeppelin) narodziło sporo opowieści, ale to był mit, że (oni) byli stale zaangażowani w bezmyślną destrukcję i lubieżnym zachowaniu.
8.11.1971 Led Zeppelin wydało swój czwarty album. Jest różnie okreslany jako Led Zeppelin IV, Niezatytułowany IV, lub z powodu czterech symboli, które widnieją na wytwórni jako Four Symbols (Cztery Symbole) Zoso i Runes. Zespół chciał wydać ten czwarty album bez tytułu czy informacji w odpowiedzi do magazynu muzycznego "o tym, że Zeppelin jest szumem", ale firma nagraniowa chciała mieć coś na tej okładce, więc w tych dyskusjach zostało uzgodnione by były cztery symbole, które miały przedstawiać obie opcje, czterech członków zespołu i, że to był czwarty album. Led Zeppelin IV rozszedł się w nakładzie 37 milionów kopii co pozwoliło dostać miano jednego z najlepiej sprzedających się albumów w historii i jego ogromna popularność zapieczętowała Led Zeppelin'ów jako supergwiazd w latach 70- ych. Tylko w samych Stanach w 2006 rozszedł sie w nakładzie 23 milionów kopii. Utwór "Stairway To Heaven", który nigdy nie został wydany jako singiel, był najczęściej proszonym i granym utworem w amerykańskich stacjach rockowych w latach 70- ych. Grupa śledziła wydanie albumu trasami po Wielkiej Brytanii, Australazji, Pn. Ameryce, Japponii i znowu Wielkiej Brytanii od końca '71 aż do poczatku '73 roku.
Kolejny album Led Zeppelin, Houses Of The Holly, został wydany w marcu '73. Cechowało to dalesze eksperymenty, które dokonywał zespół, który rozszerzył użycie przez nich syntezatorów i orkiestracji melotronowej. Przewazająca pomarańczowa okładka albumu, która została zaprojektowana porzez Hypnosis, projektanktów mieszczących się w Londynie przedstawia nagie dzieci wspinające się po Giant Causeway w Pn. Irlandii. Mimo, że dzieci nie są pokazane od przodu okładka albumu była kontrowersyjna w czasie wydania albumu. Podobnie jak w przypadku czwartego albumu zespołu nie było na okładce ani nazwy zespołu ani tytułu albumu.
Houses Of the Holy szczytował na listach przebojów na całym świecie, a zespołu kolejny koncert po Pn. Ameryce w '73 pobił rekord frekwencji po tym jak oni konsekwentnie wypełniali szerokie audytoria i stadia. Zagrali dla 56.800 
fanów w Tampa Stadium we Florydzie bijąc tym samym rekord, który odniesli The Beatles dając koncert w Shea Stadium w '65 zarabiając na tym 309.000 $. Trzy wyprzedane koncerty w Madison Square Garden w New York City zostały nagrane do filmu, ale teatralne wydanie projektu (The Song Remains The Same) został przełożony na '76 rok. Przed występem ostatniej nocy skradziono 180.000$ (dziś 1.016.000$), które to zespół na wejściach zarobił i pozostawił w sejfie jako depozyt w skrzynce w Drake Hotel. W specjalnym raporcie dla NBC News 31.08.1973, John Chancelor ogłosił, że ankieta przeprowadzona przez wiodącego brytyjskiego muzycznego magazynu widział Led Zeppelin dogonił Beatles'ów jako najbardziej popularnym rockowym zespołem w Anglii.
W '74 Led Zeppelin wziął przerwę od koncertowania i uruchomił swoją własną wytwórnię, Swan Song, która została nazwana po niewydanym utworze. Logo wytwórni jest oparte o obraz, którego nazwa brzmi Evening: Fall Of Day (1869), które zostało namalowane przez William'a Rimmer'a. Obraz cechuje postać ze skrzydłami podobną do człowieka interpretowany jako Apollo lub Ikar. Logo można znaleźć na pamiątkach Led Zeppelin, zwłaszcza koszulkach. Poza użytkowaniem Swan Songs jako pojazdu do promowania własnych albumów zespół poszerzył listę wytwórni o piosenkarzy tj. Bad Company, The Pretty Things i Maggie Bell. Wytwórnia odnosiła sukces gdy Led Zeppelin istniało, ale w niecałe trzy lata upadła po tym gdy zespół się rozwiązał.
W '75 podwójny album zespołu Led Zeppelin Physical Graffiti był ich pierwszym wydaniem pod szyldem wytwórni Swan Song. Składało się z 15 utworów, z czego 8 zostało nagranych w Headley Grange w '74, a pozostałych 7 zostało wcześniej nagrane. Recenzja w magazynie Rolling Stone tyczyła się Physical Graffiti jako, że Led Zeppelin mieli "ubiegać się o szacunek artystyczny", dodając, że tylko te zespoły, które musiały rywalizować z Led Zeppelin o tytuł "Najlepszy zespół rock'owy na świecie", którymi to byli The Rolling Stones i The Who. Album odniósł ogromny komercyjny i wobec krytyków sukces. Wkrótce po wydaniu Physical Graffiti wszystkie poprzednie albumy Led Zeppelin równocześnie ponownie weszły na listę Top- 200 albumów, a zespół rozpoczął kolejną trasę po Pn. Ameryce, tym razem włączając wyrafinowany system dźwięku i świateł. W maju '75 dał 5 wykupionych koncertów, które odbyły się nocą w Earl Court Arena w Londynie w tamtych czasach największa arena w Brytanii.
Przerwa od koncertowania i powrót 1975- 77
Podążając za tryumfalnym występem w Earls Court, Led Zeppelin zrobił przerwę i planował trasę po Ameryce, która miała się jesienią odbyć wg. harmonogramu mieli rozpocząć dwa koncerty, które miały się na zewnątrz odbyć w San
Francisco. W sierpniu '75 Plant i jego żona Maureen będąc na wakacjach w Rodos, Grecja, mieli poważny wypadek samochodowy. Plant złamał sobie kostkę u nogi, a Maureen została ciężko obrażona, transfuzja krwi uratowała jej życie. Niezdolny do koncertowania został skierowany do Channel Islend w Jersey by spędzić tam sierpień i wrzesień na powrót do zdrowia wraz z Bonham'em i Page'em. Zesspół ponownie zebrał się w Malibu, Californii. W czasie tej przymusowej przerwy sporo zostało do następnego albumu, "Presence", napisane.
W tym czasie Led Zeppelin było w skali światowej największa atrakcją, przebijając w sprzedaży większość zespołów tamtego czasu, w tym także The Rolling Stones. Presence, wydany 31.03.1976, zznaczył zmianę dźwięku w kierunku bardziej prostym, jam'y (czyt. dżemy) oparte na gitarze, odchodząc od akustycznych ballad i skomplikowanych aranżacji, które to cechowały ich poprzednie albumy. Mimo iż to był najbardziej dochodowy krążek, mianem platynowej płyty, Presence otrzymał mieszane reakcje pośród fanów i muzycznych czasopism a niektórzy krytycy sugerowali, że ekscesy zespołu mogły ich dogonić. W czasie sesji nagraniowych albumu Page zaczął zażywać heroinę, nawyk, który miał wpłynąć zarówno na późniejsze występy zespołu na żywo jak i też sesji nagraniowych, mimo iż temu zaprzeczył.
Z powodu Plant'a ran Led Zeppelin w '76 nie występował. Zamiast tego zespół zakończył koncertowy film The Song Remains The Same i towarzyszący mu album ze ścieżką dźwiękową. Premiera odbyła się w New York City 20.10.1976, ale został obojetnie przyjety zarówno przez krytyków jak i fanów. Film nie odniósł sukcesu szczególnie Wielkiej Brytanii gdzie nie chcieli występować od '75 z powodu ucieczki przed podatkiem, Led Zeppelin stawił czoła uciążliwej walce by na nowo uzyskać sympatię publiczności.
W '77 Led Zeppelin przedsięwziął kolejną większą trasę koncertową po Pn. Ameryce. Zespół ustanowił kolejny rekord frekwencji, który dotyczył liczby słuchaczy, która pojawiła się na ich koncercie w Silverdome, który odbył się 30.04., która wynosiła 76.229. Wg. Księgi Rekordów Guinness'a była to największa frekwencja dla jednego występu, która odbyła się tamtego dnia. Mimo, że trasa finansowo się opłacała była oblężona problemami, które odbyły się za sceną. 19.04. aresztowano ponad 70 osób w czasie gdy 1.000 fanów próbowało się wedrzeć na Cincinnati Riverfront Coliseum na dwa wyprzedane koncerty w czasie gdy inni próbowali wedrzeć się do wnetrza poprzez gdy rzucali kamieniami i butelkami w oszklone drzwi. 3.06. odbył się koncert w Tampa Stadium, który jednak został przerwany z powodu silnej burzy, pomimo iż na biletach widniał napis "Rain or Shine" (tł. "Deszcz lub Słońce"). Wybuchły zamieszki czego konsekwencją były areszty i obrażenia.
Po występie, które odbyło się 23.07. na Day On The Green Festival w Oakland Coliseum w Oakland, Kalifornii, Bonham i członkowie zespołu wspierającego zespół Led Zeppelin zostali aresztowani po tym gdy członek załogi Bill'a Graham'a został dotkliwie pobity w trakcie występu zespołu. Drugi koncert, który odbył się kolejnego dnia w Oakland był ostatnim wyśtepem na zywo w Stanach Zjednoczonych. Dwa dni później gdy się wprowadzili do hotelu położonego w French Quarter by dać koncert w Louisiana Superdome, Plant otrzymał wiadomość, że jego pięcioletni syn, Karac, zmarł na skutek wirusa, który znajdował się w jego żołądku. Reszta trasy zostałą niezwłocznie anulowana, podszeptując szeroko idące spekulacje na temat przyszłości Led Zeppelin.
Śmierć Bonham'a i rozpad: 1978- 80
W listopadzie '78 grupa nagrywała w Polar Studios w Sztokholmie, Szwecji. Ostateczny album, "In Thru The Out Door", cechował eksperyment dźwiękiem, który ponownie spowodował mieszane reakcje krytyków.
Niemniej jednak album osiągnął miejsce #1 na liście w U.K. i U.S. od razu dwa tygodnie po wydaniu. Z wydaniem tego albumu powrócił całkowity katalog do Billboard Top200 w przeciągu tygodni od 27.10. do 3.11.1979.
W sierpniu '79, po dwóch rozgrzewających występach w Kopenhadze, Led Zeppelin wystąpił dwa razy jako gwiazda wieczoru na Knebworth Music Festival grając do tłumu liczącego m/w 104.000 pierwszej nocy. Krótka, skromna trasa po Europie została przedsięwzięta w czerwcu i lipcu 1980, której cechą była redukcja do najistotniejszego sprzętu bez typowych rozgległych jam'ów i solówek. 27.06. na występie w Norymberdze, Niemcy, w połowie trzeciego utworu koncert został nagle przerwany gdy Bonham zapadł się w sobie na scenie i został niezwłocznie zawieziony do szpitala. Spekulacje w prasie sugierowały, że jego upadek był skutkiem nadmiernego spożycia alkoholu i narkotyków, ale zespół twierdził, że po prostu się przejadł.
Trasa po Pn. Ameryce, pierwsza od '77, była planowana na 17.10.1980. 24.09. Bonham został zabrany przez asystenta Led Zeppelin, Rex'a King, by wziąść udział w próbach w Bray Studios. W czasie podróży Bonham zapytał czy możnaby było stanąć na śniadanie, gdzie w tym czasie obalił 4 ćwiartki wódki (od $16 do $24 w przeliczeniu na europejski licznik (od 470ml do 710ml)), które potem zagryzł plastrem szynki. Po zagryzieniu plastrem szynki powiedział do swojego asystenta, "śniadanie". po przyjeździe do studia kontynuował ekscesywne picie. Próby zostały wstrzymane później tego samego wieczoru, a zespół przeszedł na emeryturę do Page'a domu- Old Mill House w Clewer, Windsor.
Po północy, Bonham, który zasnął został zaniesiony do łóżka i położony na swojej stronie. O 13:45 następnego dnia Benji LeFevre (nowy manager trasowy Led Zeppelin) i Paul Jones znaleźli Bonham'a martwego. Przyczyną śmierci było udłanienie się wymiocinami; była to przypadkowa śmierć. Autopsja nie wykazała jakichkolwiek narkotyków w ciele Bonham'a. Mimo iż niedawno zaczął Motival zażywać (koktajl antypsychotycznej flufenazyny i trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny nortryptylina) by zwalczyć swój lęk, jest niejasne czy te substancje współdziałały w jego systemie. Bonham'a szczątki zostały skremowane, a jego prochy pochowane 12.10.1980 w kościele parafialnym Rushock w Worcestershire.
Planowana trasa po Pn. Ameryce została odwołana, ale krążyły plotki, że Cozy Powell, Carmine Appice, Barriemore Barlow, Simon Kirke czy Bev Bevan mieli dołączyć do zespołu zajmując jego miejsce, pozostali członkowie postanowili jednak zawiesić działalność. Oświadczenie wydane 4.12.1980 za pośrednictwem prasy mówiło, że: "Chcemy aby było wiadomo, że strata naszego drogiego przyjaciela i głębokie poczucie niepodzielnej harmonii odczuwane przez nas samych i naszego manager'a skłoniło nas do decyzji, że nie moglibyśmy być takimi jakimi byliśmy dotychczas". Oświadczenie zostało po prostu podpisane jako "Led Zeppelin".
Po rozpadzie
Lata 1980- e
Po rozpadzie Zeppelin'ów znaczącym projektem członków stał się The Honeydrippers, który to Plant w '81 uformował, a w '84 wydał swój jedyny album. W skład zespołu wchodzili: Page na wiodącej gitarze, wraz z muzykami studyjnymi jak i przyjacielami pary w którego skład wchodzili: Jeff Beck, Paul Sheffer i Nile Rodgers. Plant skupił się na innym kierunku niż mieli Zeppelin'y, grając standardy i w bardziej R'n'B stylu, co zostało rozpowszechnione przez przeróbkę "Sea Of Love", które dostało się na miejsce trzecie na liście Billboard na początku '85 roku.
Coda- kolekcja wycinków i nieużytych ścieżek- została wydana w listopadzie '82. Zawierała dwie ścieżki z Royal Albert Hall 1970, jeden z Led Zeppelin III, a drugi z sesji Houses Of The Holy, a trzy z sesji In Through the Out Door. Cechował ją również utwór z '76, który jest oparty tylko na instrumentach, Bonham na bębnach wraz z elektrycznymi efektami dodanymi przez Page'a, nazywanym "Bonzo's Montreaux".
13.07.1985 Page, Plant i Jones ponownie się zjednali dla koncertu Live Aid w JFK Stadium w Filadelfii grając krótki zestaw w którym wzięli perkusiści Tony Thompson, Phil Collins i basista Paul Martinez udział.
Collins przyczynił się do Plant'a dwóch pierwszych solowych albumów, podczas gdy Martinez był członkiem Plant'a grupy solowej. Występ się nie udał z powodu braku próby z dwoma perkusistami, Page borykał się z rozstrojoną gitarą, źle działającymi monitorami, jak i też z ochrypłym głosem Plant'a. Page opisał te sytuację jako "całkiem chaotyczną", podczas gdy Plant występ ucharakteryzował jako "okropność".
Trzej pozostali członkowie zjednoczyli się 14.05.1988 by uczcić koncertem 40- stolecie istnienia Atlantic Records z synem Bonham'a, Jason'em, za perkusją. Rezultat ponownie był chaotyczny: Plant i Page kłócili się bezpośrednio przed wejściem na scenę o to czy maja zagrać "Stairway To Heaven", a Jones'a keyboard'y nie były widać w trakcie transmisji na żywo. Page opisał występ jako "jedno wielkie rozczarowanie", a Plant odparł, że "gig był okropny".
Lata 1990- e
Pierwszy box set zespołu Led Zeppelin, którego cechowały utwory odnowione pod Page'a nadzorem został wydany w 1990 roku i wzmocnił reputację zespołu przyczynając się do porzucenia dyskusji miedzy członkami o reaktywacji. 
Ten zestaw zawierał cztery poprzednio niewydane utwory, w tym także wersję Roberta Jonson'a "Travelling Riverside Blues". Utwór uplasował się na miejsce siódme na liście Billboard Album Rock Tracks. Led Zeppelin Boxed Set 2 został wydany w '93, ten podwójny zestaw zawierał wszystkie znane studyjne nagrania, jak i też niektóre nagrania na żywo.
W '94 Page i Plant zjednali się na nowo dla projektu MTV, który nosił tytuł "UnLedded". Później wydali oni album, który nazwali No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, którego cechowały niektóre przerobione utwory Led Zeppelin, czego skutkiem była kolejna światowa trasa następnego roku. To zapoczątkowało spór między członkami zespołu, ponieważ Jones nie został nawet poinformowany o reaktywacji.
W '95 Led Zeppelin zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame przez Steven'a Tyler i Joe Perry'ego z Aerosmith. Jason i Zoë Bonham również uczestniczyli reprezentując ich zmarłego ojca. Podczas ceremonii indukcyjnej wewnętrzny rozłam zespołu ujawnił się, gdy Jones żartował z przyjęcia nagrody, "Dziękuję, moi przyjaciele, że w końcu zapamiętaliście mój numer telefonu" powodujac konsternację i niezręczne spojrzenia ze strony Page'a i Plant'a. potem zagrali jeden krótki zestaw z Tyler'em i Perry'm z Jason Bonham'em na perkusji, a potem drugi z Neil'em Young, tym razem z Michel'em Lee za perkusją.
W 1997 Atlantic wydało w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii pojedyńczy singiel "Whole Lotta Love", jedyny singiel wydany w ich ojczystym kraju, który uplasował się na miejscu 21. W listopadzie '97 swiatło dzienne ujrzało Led Zeppelin BBC Sessions, dwupłytowa składanka w większym stopniu nagrywana w '69 i '71. W '98 Page i Plant wydali kolejny album, którego tytuł jest Walking Into Clarkside zawierający całkowity nowy materiał, ale po marnej sprzedaży jeszcze przed zaplanowaną trasa po Australii współpraca została rozwiązana.
Lata 2000
W 2003 został wydany potrójny live album How the West Was Won, jak i też Led Zeppelin DVD zestaw nagrań na żywo, który został chronologicznie ułożony trwający 6 godz., który stał się najlepiej sprzedającym DVD w historii. W lipcu 2007 Atlantic/ Rhino i Warner Home Video ogłosili, że w listopadzie wydadzą 3 krążki Zeppelin'ów: Mothership, obejmujący 24 najlepsze utwory w karierze zespołu; ponownie wydanie The Song Remains The Same, zawierające wcześniej niepublikowany materiał; jak i też nowe DVD. Zeppelin'y również udostępnili swój katalog by móc legalnie pobierać, stając się tym samym ostatnim jednym z popularnych rockowych zespołów, który to zrobił jako ostatni.
10.12.2007 Zeppelin'y wznowili działalność dla Ahmet Ertegun Tribute Concert, który odbył się w O2 Arena w Londynie ponownie z Jason'em Bonham, który zasiadł na miejscu ojca za perkusją. W nawiązaniu do Księgi Rekordów Guinnes'a 2009 występ ustanowił rekord pt. "Najwyższy popyt na bilet tylko dla jednego koncertu" aż 20.000.000 zapytań zostało złożonych przez internet. Krytycy chwalili występ i pojawiły się szeroko idące spekulacje nt. pełnej reaktywacji. Page, Jones i Jason Bonham zostali zgłoszeni, że chcą koncertować i pracują nad materiałem do kolejnego projektu Zeppelin. Plant kontynuował swoje zobowiązania związane z koncertowanie z Alison Krauss wydając oświadczenie we wrześniu 2008, że nie będzie ani nagrywać ani występować z zespołem. "Po prostu im powiedziałem, że jestem zajęty i mają poczekać", wspomniał w 2014 roku.
"W końcu przyjdę co im będzie odpowiadało- przynajmniej według mojej wiedzy. Ale okazuje się, że nie byli. A co jest jeszcze bardziej przygnębiające, to, że Jimy użył przeciwko mnie".
Jones i Page podobno rozglądali się zastępstwem dla Plant'a; wśród kandydatów byli Steven Tyler z Aerosmith i Myles Kennedy z Alter Bridge. Jednak, w styczniu 2009, potwierdzono, że projekt został porzucony. "Dostając okazję by zagrać z Jimmy Page'em, John- Paul Jones'em i Jason'em Bonham było bardzo wyjątkowe", wspomniał Kennedy. To właściwie zenit. To było szalenie dobrym doświadczeniem. Jest czyms o czym nadal często myślę.... To takie cenne dla mnie."
Lata 2010 i później
Premiera filmu z koncertu w O2, Celebration Day, odbyła się 17.10.2012, a 19.11. został wydany na DVD. Film zarobił $2.000.000 w ciągu jednej nocy, a live album uplasował się odpowiednio na miejscu 4. w Wlk. Brytanii, a 9. w 
Stanach Zjednoczonych. po premierze filmu Page ujawnił, że na nowo nagrywał dyskografię zespołu. Pierwszy rzut albumów Led Zeppelin, Led Zeppelin II, Led Zeppelin III został wydany 2.06.2014. kolejny nakład albumów Led Zeppelin IV i Houses Of The Holly został wydany 27.10.2014. Physical Graffiti zostało wydane 23.02.2015, niemalże dokładnie 40 lat i dzień po oryginalnym wydaniu. Czwarty i ostateczny strumień reedycji studyjnego albumu Presence, In Through The Out Door i Coda zostały wydane 31.07.2015. W przeciągu projektu odnawiającego każdy studyjny album został ponownie wydany na płycie CD i winylowej, jak i też był dostępny w wersji deluxe, który zawierał dodatkową płytę z wcześniej nieodsłuchanym materiałem (wydanie deluxe będzie zawierała dwie dodatkowe płyty). Każdy album był również w wersji Super Deluxe Box Set, który zawierał odnowiony album, jak i też dodatkową płytę w obu albumach, ponadto 180- sięciogramową płytę winylową, wysokiej jakości audio kartę by móc pobrać całą zawartość przy przepustowości 96kHz/24bit, książkę o twardej okładce wypełnioną rzadkimi i wcześniej niewidzianymi zdjęciami i pamiątkami, jak i też ponadto wysokiej jakości wydruku oryginalnej okładki albumu.
6.11.2015 składanka Mothership została ponownie wydana przy użyciu nowo wydanych utworów zespołu w wersji audio. Kampania odnawiająca ciągnęła się przez kolejny rok ponownym wydaniem BBC Sessions, która odbyła się 16.09.2016. ponowne wydanie zawierało dodatkową płytę z nieopublikowanymi dziewięcioma BBC nagraniami, w tym także ciężki bootleg, ale nigdy nieopublikowany "Sunshine Woman".
By uczcić 50- ciolecie zespołu Page, Plant i Jones ogłosili oficjalną książkę z ilustracjami. Również wydane na okazję uczczenia było ponowne wydanie 23.03.2018 How The West Was Won, który zawiera pierwszy nadruk okładki winylu. Dla Record Store Day, który odbył się 21.04.2018 Led Zeppelin wydał 7'' (inch) singiel "Rock and Roll" (Sunset Sound Mix)/"Friends" (Olympic Studio Mix), ich pierwszy singiel w przeciągu 21 lat.
Styl muzyczny
Muzyka Led Zeppelin miała korzenie blues'a. Wpływ amerykańskich artystów blues'owych tj. Muddy Waters'a i Skip'a James był szczególnie widoczny na ich pierwszych dwóch albumach, podobnie jak wyraźny country blues Howlin'a Wolf. Utwory na wszystkich studyjnych albumach poza jednego składały się z tzw. twelve-bar blues, a blues osobiście czy pośrednio wpłynął na inne utwory na obu przestrzeniach zarówno muzycznej jak i też tekstowej. Zespół był również pod silnym wpływem muzyki brytyjskiej, celtyckiej i amerykańskiej muzyki ludowej. Szkocki gitarzysta folkowy Bert Jansch pomógł zainspirować Page'a i od niego dostosował otwarte strojenie i agresywne uderzenia do swojej gry. Zespół czerpał także z różnych gatunków, w tym muzyki światowej oraz elementów wczesnego rock'n'roll'a, jazz'u, country, funk'u, soul i reggae, szczególnie na House Of The Holy i kolejnych albumach.
Materiał na pierwszychg dwóch albumach w durzej mierze był oparty na przedłużonych jam'ch standardów blues'owych i utworów folkowych. Ta metoda doprowadziła do zmieszania zarówno muzycznych jak i też tekstowych 
elementów różnych utworów i wersji, a także improwizowanych fragmentów, do stworzenia nowego materiału, ale doprowadzi do późniejszych oskarżeń o plagiat i spory prawne dotyczące praw autorskich. Zwykle muzyka była opracowywana jako pierwsza czasem z improwizowanymi tekstami, które były później na nowo pisane dla ostatecznej wersji utworu. Od odwiedzin w Bron- Yr- Aur w 1970 współpraca nad tekstami utworów między Page'em a Plant'em stała się dominująca z Page'em dostarczającym muzykę w dużej mierze przez swoją akustyczną gitarę, a Plant ukazał się zespołu gw. autorem tekstów. Później na powtórkach czy w studiu dodano Jones'a i Bonham'a do materiału po tym gdy utwór został rozwinięty. W późniejszych etapach kariery zespołu Page zajął drugie miejsce w składzie, a Jones stawał się coraz bardziej ważny w tworzeniu muzyki, która była często komponowana na keyboard'zie. Plant doda słowa zanim Page i Bonham rozwineli swoją część.
Wczesniejsze teksty opierały się na korzeniach zespołu, który grał blues'a i muzykę folkową, często łącząc liryczne fragmenty z różnych utworów. Wiele piosenek zespołu dotyczyło tematów romansu, nieodwzajemnionej miłości i podbojów seksualnych, które były powszechne w muzyce rockowej, popowej i bluesowej. Niektóre z ich tekstów, zwłaszcza pochodzące z blues'a były interpretowane jako mizoginistyczne. Zwłaszcza na Led Zeppelin III włączyli w swoją muzykę elementy z mitologii i mistycyzmu, które w dużej mierze wywiodły się z zainteresowania Plant'a legendami i historią. Te elementy czesto były brane pod uwagę by wyrazić zainteresowanie Page'a okultyzmem, co spowodowało oskarżenia, że nagrania zawierały podprogowe przesłania satanistyczne, niektóre miały być zawarte w tzw. backmasking'u; twierdzenai te zostały ogólnie odrzucone przez zespół i krytyków muzycznych. Fantazje duszpasterskie Plant'a w pisaniu piosenek inspirowane były krajobrazem regionu Black Country i nowela o wysokiej fantazji J. R. R. Tolkin'a "Władca Pierścieni". Susan Fast twierdzi, że kiedy Plant pojawił się jako główny autor tekstów zespołu utwory wyraźnie odzwierciedlały jego dostosowanie do kontrkultury Zachodniego Wybrzeza w latach 60- ych. W dalszej części kariery zespołu teksty piosenek Plant'a stały się bardziej autobiograficzne i mniej optymistyczne czerpiąc z własnych doświadczeń i okoliczności.
W nawiązaniu do muzykologa Roberta Walser "dźwięk Led Zeppelin'ów był zaznaczony poprzez prędkość i siłę, nietypowe rytmiczne wzory, kontrastującą szeregową dynamikę, zawodzący głos piosenkarza Roberta Plant'a jak i też mocno zniekształcone trzeszczenie gitarzysty Jimmy'ego Page". Część reputacji zależała od uzycia zniekształconych riff'ów gitary w utworach tj. "Whole Lotta Love" i "The Wanton Song". Często riffy nie były podwajane przez gitarę, bas i perkusję, ale zamiast tego występowały wariacje melodyczne lub rytmiczne; jak w „Black Dog”, gdzie używane są trzy różne sygnatury czasowe.
Page'a gra na gitarze dodała elementy ze skali blues'owej z elementami muzyki wschodniej. Wysokiego tonu wrazsku używanego przez Plant'a był porównywany do techniki wokalnej Janis Joplin. Robert Christgau uznał go za integralną część ciężkiego zespołu wykonującego "power blues'a" działając jako "efekt mechaniczny" podobnego do części gitarowych Page'a. Zauważając, że Plant "podpowiada w prawdziwym odczuciu" w niektórych ich akustycznych utworach, Christgau wierzył, że zrzekł się nacisku tradycyjnego śpiewu bluesowego na emocjonalne przewidywanie na korzyść wokalnej precyzji i dynamiczności: "Niezależnie od tego czy wygłasza seksistowskie blues'owe stereotypy lub przejeżdża przez jeden pół słyszanych, pół zrozumiałych przez zespół.... słów utworu o rycerstwie lub kontrkulturze, jego głos jest pozbawiony uczuć. Podobnie jak dotychczasowe tenory i barytony, chce aby jego głos był instrumentem- konkretnie elektryczną gitarą. Bonham'a bębnienie zostało zanotowane za swoją moc, jego szybkie obroty i uderzenia na pojedynczym bębnie basowym; podczas gdy Jones'a linie basu zostały opisane jako melodyjne a jego gra na keyboard'zie dodała klasyczne brzmienie do dźwięku zespołu.
Led Zeppelin był powszechnie postrzegany jako zespół hardrock'owy, mimo że Christgau uważał ich również art rock'owy. W nawiązaniu do wypowiedzi popularnego badacza muzyki Reebee Garofalo, "ponieważ krytycy modni nie mogli znaleźć konstruktywnego sposobu pozycjonowania się w stosunku do ultra-macho Led Zeppelin, zostali wykluczeni z kategorii rocka artystycznego pomimo szerokiego zakresu wpływów". Christgau w '72 napisał, że zespół można uznać za artrockowy, ponieważ oni "odnoszą się do Rock'n'Roll'a nie organicznie, a intelektualnie", idealizując "wzmocnionego beatu" jako rodzaj formalnego wyzwania". W przeciwieństwie do ich współczesnych w Jethro Tull i Yes, którzy używają "fizycznego przymusu beat'a i głośności do angażowania umysłu", Led Zeppelin "tworzy muzykę ciała o dziwnej umysłowej obsadzie, wzbudzając agresję zamiast seksualności". Jako taki, podobnie jak inne angielskie zespoły hard rockowe drugiej generacji, tj. Black Sabbath i Mott The Hoople, oni mogą przykuć uwagę intelektualistów, jak i młodzież z klasy robotniczej w "dziwnej potencjalnej podwójnej publiczności". Wiele lat później "melodyjny pompowy syntezator" In Through The Out Door potwierdziła dla Christgau, że są zespołem rockowym.
Page stwierdził iż chciał by Led Zeppelin tworzył muzykę, która by miała "światło i cień". Zaczęło się to stawać coraz bardziej wyraźne poprzez Led Zeppelin III, które w większym stopniu pozwaliło na wykorzystanie instrumentów akustycznych. To podejście było widoczne na przykładzie czwartego albumu, szczególnie na "Stairway To Heaven", które zaczyna się gitarą akustyczną i fletem, a kończy perkusją i elektrycznymi dźwiękami. Pod koniec kariery nagraniowej podążyli w kierunku bardziej łagodnego i progresywnego brzmienia, które były zdominowane przez Jones'a motywy keyboard'u. W coraz większym stopniu korzystali z różnych technik nakładania warstw i produkcji w tym wieloczęściowe i pezsadne partie gitar. Nacisk na wyczucie dynamiki i aranżacji zespołu postrzegany jest jako tworzenie indywidualistycznego stylu wykraczającego poza jakikolwiek gatunek muzyki. Ian Peddie sprzecza się, że oni byli "...głośni, silni i często ciężcy, ale ich muzyka była również humorystyczna, odblaskowa i niezwykle subtelna".
Dziedzictwo
Wielu uważało Led Zeppelin za najbardziej udanych, innowacyjnych i wpływowych zespołów w historii muzyki rockowej. Krytyk muzyki rockowej powiedział: "Led Zeppelin- utalentowany, złożony, chwytliwy, piękny i niebezpieczny- stał 
się jednym z najtrwalszych ciał kompozytorskich i wykonawczych w muzyce XX wieku, pomimo wszystkiego, co musieli pokonać, w tym siebie”.
Led Zeppelin wywarli wpływ na zespoły hardrockowe i heavy metalowe, tj.: Deep Purple, Black Sabbath, Rush, Queen, Aerosmith, The Black Crowes i Megadeth, jak również zespoły grające progresywny metal Tool i Dream Theater. Wpłynęli na niektóre wczesne punkowe i post- pankowe zespoły m.in.: The Ramones, Joy Division i The Cult. Mieli również ważny wpływ w rozwoju rock'a alternatywnego jak zespoły przystosowali elementy z "brzmienia Zeppelin" od połowy lat 70- ych, włącznie z The Smashing Pumpkins, Nirvana, Pearl Jam i Soundgarden. Zespoły i artyści z różnorodnych gatunków muzycznych, tj.: Madonna, Shakira, Lady Gaga, Kesha i Katie Melua potwierdziły wpływ Led Zeppelin.
Led Zeppelin przypisuje się duży wpływ na charakter branży muzycznej, szczególnie w rozwoju rocka zorientowanego na albumy (ang. album orientated- rock (AOR)) jak i też stadium rock. W '88 John Kalodner, ówczesny kierownik A&R zauważył, że "Moim zdaniem, tuż po The Beatles są najbardziej wpływowym zespołem w historii. Wpływają na sposób w jaki muzyka jest nagrywana, AOR Radio i koncerty. Ustanawiają standardy dla formatu radiowego AOR za pomocą "Stairway To Heaven" mający hity w AOR niekoniecznie wchodzących w TOP40. To oni wykonali pierwsze koncerty na dużej arenie, konsekwentnie sprzedając się i grając na stadionach bez wsparcia. Ludzie moga robić jak oni, ale nikt ich nie przewyższa". Andrew Loog Oldham, były producent i manager The Rolling Stones, skomentował w jaki sposób Led Zeppelin miał duży wpływ na biznes płytowy, a także sposób, w jaki koncerty rockowe były zarządzane i prezentowane szerokiej publiczności. W 2007 byli artystami biorącymi udział w rock'owym odcinku serii BBC/ VH1 Seven Ages Of Rock.
Według niektórych źródeł zespół sprzedał ponad 200.000.000 albumów na całym świecie, podczas gdy inni twierdzą, że sprzedali ponad 300.000.000 płyt, w tym 111.500.000 certyfikowanych jednostek w Stanach Zjednoczonych. W nawiązaniu do Recording Industry Association of America Led Zeppelin są trzecim najlepiej sprzedającym się zespołem, a piątym najlepiej sprzedającym się zespołem w Stanach Zjednoczonych i jednym z zaledwie trzech aktów, który zarobił pięć lub więcej diamentowych albumów. Osiągneli osiem kolejnych miejsc na brytyjskiej liście albumów, rekord większości kolejnych nr. 1 albumów w Wielkiej Brytanii podzielili z ABBĄ. Led Zeppelin pozostaje jednym z najbardziej utalentowanych artystów w historii muzyki rockowej.
Led Zeppelin wywarł również znaczący wpływ na kulturę. Jim Miller, redaktor The Rolling Stone Illustrated History Of Rock'n'Roll, sprzecza się, że "na jednym poziomie, Led Zeppelin reprezentuje ostateczny rozkwit psychodelicznej etyki lat sześćdziesiątych, która traktuje rock jako pasywne zaangażowanie sensoryczne". Led Zeppelin został również opisany jako "kwintesencja dostawcy męskiego i agresywnego "chuja rock'u", chociaż to twierdzenie zostało zakwestionowane. Gust modowy zespołu był kluczowy; Simeon lipman szef popkultury w domu aukcyjnym Christie skomentował to w ten sposób "Led Zeppelin miał duży wpływ na mode, ponieważ cała otaczająca je aura jest tak zajebista, a ludzie tego chcą". Led Zeppelin połozył fundament na wielkie włosy glam metalowych zespołów z lat 80- ych, tj. Mötley Crüe i Skid Row. Inni muzycy również zaadaptowali elementy z podejścia Led Zeppelin do ubioru, biżuterii i włosów, tj. hipsterskie migawki i obcisłe T- Shirt'y jak chociażby Kings Of Leon, rozczochrane włosy, przylegające koszulki i włosy bluesman'a jak u Jack'a White i gitarzysty Kasabian Sergio Pizzorno jedwabne szale, triby jak i też z jednej strony na nogawce wiązane obcisłe jeans'y.
Osiągnięcia
W trakcie swojej kariery Led Zeppelin zebrał wiele wyróżnień i nagród. Zostali wprowadzeni do Rock'n'Roll Hall Of Fame w '95, a do Music Hall Of Fame w 2006 roku. Wsród nagród zespołu sa American Music Award, który otrzymali w 
2005 roku i Polar Music Prize w 2006. W 2005 Led Zeppelin byli odbiorcą nagrody Grammy Lifetime Achievement Award, a 4 z ich nagrań zostały wprowadzone do Grammy hall Of Fame. Otrzymali pięć albumów Diamond, a także czternaście albumów Multi-Platinum, cztery Platinum i jeden Gold w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy w Wielkiej Brytanii mają pięć albumów Multi-Platinum, sześć Platinum, jeden Gold i cztery Silver. Oprócz wymienionych pięciu albumów wśród nich "500 najlepszych albumów wszechczasów" w 2004 roku Rolling Stone nazwał Led Zeppelin XIV największym artystą wszechczasów.
W 2005 roku Page został mianowany Oficerem Zakonu Imperium Brytyjskiego w uznaniu jego działalności charytatywnej, a w 2009 Plant został uhonorowany jako dowódca Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki popularnej. Zespół zajmuje pierwsze miejsce w rankingu 100 największych artystów hard rocka na liście VH1, a na liście Classic Rock's "50 najlepszych występów na żywo wszechczasów". Zostali nazwani najlepszym zespołem rockowym w ankiecie przeprowadzonej przez BBC Radio 2. W 1977 roku zostali nagrodzeni nagrodą Ivor Novello za „Znakomity wkład w muzykę brytyjską”, A także „Nagrodę za całokształt twórczości” podczas 42 dorocznej ceremonii wręczenia nagród Ivor Novello w 1997 r. Zespół został uhonorowany podczas MOJO Awards 2008 nagrodą „Best Live Act” za ich jednorazową reaktywację i zostali opisani jako "największy rock'n'roll'owy zespół wszechczasów". Led Zeppelin zostali nazwani jako odbiorcy nagrody Kennedy Center Honors w 2012 roku.
Dyskografia:
Album bez tytułu, powszechnie znany jako Led Zeppelin IV
Houses Of The Holy (1973)
Physical Grafitti (1975)
Presence (1976)
In Through The Outdoor (1979)
Coda (1982)
{music}images/muzyka/Led_Zeppelin{/music}
