Po rozpadzie
Lata 1980- e
Po rozpadzie Zeppelin'ów znaczącym projektem członków stał się The Honeydrippers, który to Plant w '81 uformował, a w '84 wydał swój jedyny album. W skład zespołu wchodzili: Page na wiodącej gitarze, wraz z muzykami studyjnymi jak i przyjacielami pary w którego skład wchodzili: Jeff Beck, Paul Sheffer i Nile Rodgers. Plant skupił się na innym kierunku niż mieli Zeppelin'y, grając standardy i w bardziej R'n'B stylu, co zostało rozpowszechnione przez przeróbkę "Sea Of Love", które dostało się na miejsce trzecie na liście Billboard na początku '85 roku.
Coda- kolekcja wycinków i nieużytych ścieżek- została wydana w listopadzie '82. Zawierała dwie ścieżki z Royal Albert Hall 1970, jeden z Led Zeppelin III, a drugi z sesji Houses Of The Holy, a trzy z sesji In Through the Out Door. Cechował ją również utwór z '76, który jest oparty tylko na instrumentach, Bonham na bębnach wraz z elektrycznymi efektami dodanymi przez Page'a, nazywanym "Bonzo's Montreaux".
13.07.1985 Page, Plant i Jones ponownie się zjednali dla koncertu Live Aid w JFK Stadium w Filadelfii grając krótki zestaw w którym wzięli perkusiści Tony Thompson, Phil Collins i basista Paul Martinez udział.
Collins przyczynił się do Plant'a dwóch pierwszych solowych albumów, podczas gdy Martinez był członkiem Plant'a grupy solowej. Występ się nie udał z powodu braku próby z dwoma perkusistami, Page borykał się z rozstrojoną gitarą, źle działającymi monitorami, jak i też z ochrypłym głosem Plant'a. Page opisał te sytuację jako "całkiem chaotyczną", podczas gdy Plant występ ucharakteryzował jako "okropność".
Trzej pozostali członkowie zjednoczyli się 14.05.1988 by uczcić koncertem 40- stolecie istnienia Atlantic Records z synem Bonham'a, Jason'em, za perkusją. Rezultat ponownie był chaotyczny: Plant i Page kłócili się bezpośrednio przed wejściem na scenę o to czy maja zagrać "Stairway To Heaven", a Jones'a keyboard'y nie były widać w trakcie transmisji na żywo. Page opisał występ jako "jedno wielkie rozczarowanie", a Plant odparł, że "gig był okropny".
Lata 1990- e
Pierwszy box set zespołu Led Zeppelin, którego cechowały utwory odnowione pod Page'a nadzorem został wydany w 1990 roku i wzmocnił reputację zespołu przyczynając się do porzucenia dyskusji miedzy członkami o reaktywacji. 
Ten zestaw zawierał cztery poprzednio niewydane utwory, w tym także wersję Roberta Jonson'a "Travelling Riverside Blues". Utwór uplasował się na miejsce siódme na liście Billboard Album Rock Tracks. Led Zeppelin Boxed Set 2 został wydany w '93, ten podwójny zestaw zawierał wszystkie znane studyjne nagrania, jak i też niektóre nagrania na żywo.
W '94 Page i Plant zjednali się na nowo dla projektu MTV, który nosił tytuł "UnLedded". Później wydali oni album, który nazwali No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, którego cechowały niektóre przerobione utwory Led Zeppelin, czego skutkiem była kolejna światowa trasa następnego roku. To zapoczątkowało spór między członkami zespołu, ponieważ Jones nie został nawet poinformowany o reaktywacji.
W '95 Led Zeppelin zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame przez Steven'a Tyler i Joe Perry'ego z Aerosmith. Jason i Zoë Bonham również uczestniczyli reprezentując ich zmarłego ojca. Podczas ceremonii indukcyjnej wewnętrzny rozłam zespołu ujawnił się, gdy Jones żartował z przyjęcia nagrody, "Dziękuję, moi przyjaciele, że w końcu zapamiętaliście mój numer telefonu" powodujac konsternację i niezręczne spojrzenia ze strony Page'a i Plant'a. potem zagrali jeden krótki zestaw z Tyler'em i Perry'm z Jason Bonham'em na perkusji, a potem drugi z Neil'em Young, tym razem z Michel'em Lee za perkusją.
W 1997 Atlantic wydało w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii pojedyńczy singiel "Whole Lotta Love", jedyny singiel wydany w ich ojczystym kraju, który uplasował się na miejscu 21. W listopadzie '97 swiatło dzienne ujrzało Led Zeppelin BBC Sessions, dwupłytowa składanka w większym stopniu nagrywana w '69 i '71. W '98 Page i Plant wydali kolejny album, którego tytuł jest Walking Into Clarkside zawierający całkowity nowy materiał, ale po marnej sprzedaży jeszcze przed zaplanowaną trasa po Australii współpraca została rozwiązana.
Lata 2000
W 2003 został wydany potrójny live album How the West Was Won, jak i też Led Zeppelin DVD zestaw nagrań na żywo, który został chronologicznie ułożony trwający 6 godz., który stał się najlepiej sprzedającym DVD w historii. W lipcu 2007 Atlantic/ Rhino i Warner Home Video ogłosili, że w listopadzie wydadzą 3 krążki Zeppelin'ów: Mothership, obejmujący 24 najlepsze utwory w karierze zespołu; ponownie wydanie The Song Remains The Same, zawierające wcześniej niepublikowany materiał; jak i też nowe DVD. Zeppelin'y również udostępnili swój katalog by móc legalnie pobierać, stając się tym samym ostatnim jednym z popularnych rockowych zespołów, który to zrobił jako ostatni.
10.12.2007 Zeppelin'y wznowili działalność dla Ahmet Ertegun Tribute Concert, który odbył się w O2 Arena w Londynie ponownie z Jason'em Bonham, który zasiadł na miejscu ojca za perkusją. W nawiązaniu do Księgi Rekordów Guinnes'a 2009 występ ustanowił rekord pt. "Najwyższy popyt na bilet tylko dla jednego koncertu" aż 20.000.000 zapytań zostało złożonych przez internet. Krytycy chwalili występ i pojawiły się szeroko idące spekulacje nt. pełnej reaktywacji. Page, Jones i Jason Bonham zostali zgłoszeni, że chcą koncertować i pracują nad materiałem do kolejnego projektu Zeppelin. Plant kontynuował swoje zobowiązania związane z koncertowanie z Alison Krauss wydając oświadczenie we wrześniu 2008, że nie będzie ani nagrywać ani występować z zespołem. "Po prostu im powiedziałem, że jestem zajęty i mają poczekać", wspomniał w 2014 roku.
"W końcu przyjdę co im będzie odpowiadało- przynajmniej według mojej wiedzy. Ale okazuje się, że nie byli. A co jest jeszcze bardziej przygnębiające, to, że Jimy użył przeciwko mnie".
Jones i Page podobno rozglądali się zastępstwem dla Plant'a; wśród kandydatów byli Steven Tyler z Aerosmith i Myles Kennedy z Alter Bridge. Jednak, w styczniu 2009, potwierdzono, że projekt został porzucony. "Dostając okazję by zagrać z Jimmy Page'em, John- Paul Jones'em i Jason'em Bonham było bardzo wyjątkowe", wspomniał Kennedy. To właściwie zenit. To było szalenie dobrym doświadczeniem. Jest czyms o czym nadal często myślę.... To takie cenne dla mnie."
Lata 2010 i później
Premiera filmu z koncertu w O2, Celebration Day, odbyła się 17.10.2012, a 19.11. został wydany na DVD. Film zarobił $2.000.000 w ciągu jednej nocy, a live album uplasował się odpowiednio na miejscu 4. w Wlk. Brytanii, a 9. w 
Stanach Zjednoczonych. po premierze filmu Page ujawnił, że na nowo nagrywał dyskografię zespołu. Pierwszy rzut albumów Led Zeppelin, Led Zeppelin II, Led Zeppelin III został wydany 2.06.2014. kolejny nakład albumów Led Zeppelin IV i Houses Of The Holly został wydany 27.10.2014. Physical Graffiti zostało wydane 23.02.2015, niemalże dokładnie 40 lat i dzień po oryginalnym wydaniu. Czwarty i ostateczny strumień reedycji studyjnego albumu Presence, In Through The Out Door i Coda zostały wydane 31.07.2015. W przeciągu projektu odnawiającego każdy studyjny album został ponownie wydany na płycie CD i winylowej, jak i też był dostępny w wersji deluxe, który zawierał dodatkową płytę z wcześniej nieodsłuchanym materiałem (wydanie deluxe będzie zawierała dwie dodatkowe płyty). Każdy album był również w wersji Super Deluxe Box Set, który zawierał odnowiony album, jak i też dodatkową płytę w obu albumach, ponadto 180- sięciogramową płytę winylową, wysokiej jakości audio kartę by móc pobrać całą zawartość przy przepustowości 96kHz/24bit, książkę o twardej okładce wypełnioną rzadkimi i wcześniej niewidzianymi zdjęciami i pamiątkami, jak i też ponadto wysokiej jakości wydruku oryginalnej okładki albumu.
6.11.2015 składanka Mothership została ponownie wydana przy użyciu nowo wydanych utworów zespołu w wersji audio. Kampania odnawiająca ciągnęła się przez kolejny rok ponownym wydaniem BBC Sessions, która odbyła się 16.09.2016. ponowne wydanie zawierało dodatkową płytę z nieopublikowanymi dziewięcioma BBC nagraniami, w tym także ciężki bootleg, ale nigdy nieopublikowany "Sunshine Woman".
By uczcić 50- ciolecie zespołu Page, Plant i Jones ogłosili oficjalną książkę z ilustracjami. Również wydane na okazję uczczenia było ponowne wydanie 23.03.2018 How The West Was Won, który zawiera pierwszy nadruk okładki winylu. Dla Record Store Day, który odbył się 21.04.2018 Led Zeppelin wydał 7'' (inch) singiel "Rock and Roll" (Sunset Sound Mix)/"Friends" (Olympic Studio Mix), ich pierwszy singiel w przeciągu 21 lat.
Styl muzyczny
Muzyka Led Zeppelin miała korzenie blues'a. Wpływ amerykańskich artystów blues'owych tj. Muddy Waters'a i Skip'a James był szczególnie widoczny na ich pierwszych dwóch albumach, podobnie jak wyraźny country blues Howlin'a Wolf. Utwory na wszystkich studyjnych albumach poza jednego składały się z tzw. twelve-bar blues, a blues osobiście czy pośrednio wpłynął na inne utwory na obu przestrzeniach zarówno muzycznej jak i też tekstowej. Zespół był również pod silnym wpływem muzyki brytyjskiej, celtyckiej i amerykańskiej muzyki ludowej. Szkocki gitarzysta folkowy Bert Jansch pomógł zainspirować Page'a i od niego dostosował otwarte strojenie i agresywne uderzenia do swojej gry. Zespół czerpał także z różnych gatunków, w tym muzyki światowej oraz elementów wczesnego rock'n'roll'a, jazz'u, country, funk'u, soul i reggae, szczególnie na House Of The Holy i kolejnych albumach.
Materiał na pierwszychg dwóch albumach w durzej mierze był oparty na przedłużonych jam'ch standardów blues'owych i utworów folkowych. Ta metoda doprowadziła do zmieszania zarówno muzycznych jak i też tekstowych 
elementów różnych utworów i wersji, a także improwizowanych fragmentów, do stworzenia nowego materiału, ale doprowadzi do późniejszych oskarżeń o plagiat i spory prawne dotyczące praw autorskich. Zwykle muzyka była opracowywana jako pierwsza czasem z improwizowanymi tekstami, które były później na nowo pisane dla ostatecznej wersji utworu. Od odwiedzin w Bron- Yr- Aur w 1970 współpraca nad tekstami utworów między Page'em a Plant'em stała się dominująca z Page'em dostarczającym muzykę w dużej mierze przez swoją akustyczną gitarę, a Plant ukazał się zespołu gw. autorem tekstów. Później na powtórkach czy w studiu dodano Jones'a i Bonham'a do materiału po tym gdy utwór został rozwinięty. W późniejszych etapach kariery zespołu Page zajął drugie miejsce w składzie, a Jones stawał się coraz bardziej ważny w tworzeniu muzyki, która była często komponowana na keyboard'zie. Plant doda słowa zanim Page i Bonham rozwineli swoją część.
Wczesniejsze teksty opierały się na korzeniach zespołu, który grał blues'a i muzykę folkową, często łącząc liryczne fragmenty z różnych utworów. Wiele piosenek zespołu dotyczyło tematów romansu, nieodwzajemnionej miłości i podbojów seksualnych, które były powszechne w muzyce rockowej, popowej i bluesowej. Niektóre z ich tekstów, zwłaszcza pochodzące z blues'a były interpretowane jako mizoginistyczne. Zwłaszcza na Led Zeppelin III włączyli w swoją muzykę elementy z mitologii i mistycyzmu, które w dużej mierze wywiodły się z zainteresowania Plant'a legendami i historią. Te elementy czesto były brane pod uwagę by wyrazić zainteresowanie Page'a okultyzmem, co spowodowało oskarżenia, że nagrania zawierały podprogowe przesłania satanistyczne, niektóre miały być zawarte w tzw. backmasking'u; twierdzenai te zostały ogólnie odrzucone przez zespół i krytyków muzycznych. Fantazje duszpasterskie Plant'a w pisaniu piosenek inspirowane były krajobrazem regionu Black Country i nowela o wysokiej fantazji J. R. R. Tolkin'a "Władca Pierścieni". Susan Fast twierdzi, że kiedy Plant pojawił się jako główny autor tekstów zespołu utwory wyraźnie odzwierciedlały jego dostosowanie do kontrkultury Zachodniego Wybrzeza w latach 60- ych. W dalszej części kariery zespołu teksty piosenek Plant'a stały się bardziej autobiograficzne i mniej optymistyczne czerpiąc z własnych doświadczeń i okoliczności.
W nawiązaniu do muzykologa Roberta Walser "dźwięk Led Zeppelin'ów był zaznaczony poprzez prędkość i siłę, nietypowe rytmiczne wzory, kontrastującą szeregową dynamikę, zawodzący głos piosenkarza Roberta Plant'a jak i też mocno zniekształcone trzeszczenie gitarzysty Jimmy'ego Page". Część reputacji zależała od uzycia zniekształconych riff'ów gitary w utworach tj. "Whole Lotta Love" i "The Wanton Song". Często riffy nie były podwajane przez gitarę, bas i perkusję, ale zamiast tego występowały wariacje melodyczne lub rytmiczne; jak w „Black Dog”, gdzie używane są trzy różne sygnatury czasowe.
Page'a gra na gitarze dodała elementy ze skali blues'owej z elementami muzyki wschodniej. Wysokiego tonu wrazsku używanego przez Plant'a był porównywany do techniki wokalnej Janis Joplin. Robert Christgau uznał go za integralną część ciężkiego zespołu wykonującego "power blues'a" działając jako "efekt mechaniczny" podobnego do części gitarowych Page'a. Zauważając, że Plant "podpowiada w prawdziwym odczuciu" w niektórych ich akustycznych utworach, Christgau wierzył, że zrzekł się nacisku tradycyjnego śpiewu bluesowego na emocjonalne przewidywanie na korzyść wokalnej precyzji i dynamiczności: "Niezależnie od tego czy wygłasza seksistowskie blues'owe stereotypy lub przejeżdża przez jeden pół słyszanych, pół zrozumiałych przez zespół.... słów utworu o rycerstwie lub kontrkulturze, jego głos jest pozbawiony uczuć. Podobnie jak dotychczasowe tenory i barytony, chce aby jego głos był instrumentem- konkretnie elektryczną gitarą. Bonham'a bębnienie zostało zanotowane za swoją moc, jego szybkie obroty i uderzenia na pojedynczym bębnie basowym; podczas gdy Jones'a linie basu zostały opisane jako melodyjne a jego gra na keyboard'zie dodała klasyczne brzmienie do dźwięku zespołu.
Led Zeppelin był powszechnie postrzegany jako zespół hardrock'owy, mimo że Christgau uważał ich również art rock'owy. W nawiązaniu do wypowiedzi popularnego badacza muzyki Reebee Garofalo, "ponieważ krytycy modni nie mogli znaleźć konstruktywnego sposobu pozycjonowania się w stosunku do ultra-macho Led Zeppelin, zostali wykluczeni z kategorii rocka artystycznego pomimo szerokiego zakresu wpływów". Christgau w '72 napisał, że zespół można uznać za artrockowy, ponieważ oni "odnoszą się do Rock'n'Roll'a nie organicznie, a intelektualnie", idealizując "wzmocnionego beatu" jako rodzaj formalnego wyzwania". W przeciwieństwie do ich współczesnych w Jethro Tull i Yes, którzy używają "fizycznego przymusu beat'a i głośności do angażowania umysłu", Led Zeppelin "tworzy muzykę ciała o dziwnej umysłowej obsadzie, wzbudzając agresję zamiast seksualności". Jako taki, podobnie jak inne angielskie zespoły hard rockowe drugiej generacji, tj. Black Sabbath i Mott The Hoople, oni mogą przykuć uwagę intelektualistów, jak i młodzież z klasy robotniczej w "dziwnej potencjalnej podwójnej publiczności". Wiele lat później "melodyjny pompowy syntezator" In Through The Out Door potwierdziła dla Christgau, że są zespołem rockowym.
Page stwierdził iż chciał by Led Zeppelin tworzył muzykę, która by miała "światło i cień". Zaczęło się to stawać coraz bardziej wyraźne poprzez Led Zeppelin III, które w większym stopniu pozwaliło na wykorzystanie instrumentów akustycznych. To podejście było widoczne na przykładzie czwartego albumu, szczególnie na "Stairway To Heaven", które zaczyna się gitarą akustyczną i fletem, a kończy perkusją i elektrycznymi dźwiękami. Pod koniec kariery nagraniowej podążyli w kierunku bardziej łagodnego i progresywnego brzmienia, które były zdominowane przez Jones'a motywy keyboard'u. W coraz większym stopniu korzystali z różnych technik nakładania warstw i produkcji w tym wieloczęściowe i pezsadne partie gitar. Nacisk na wyczucie dynamiki i aranżacji zespołu postrzegany jest jako tworzenie indywidualistycznego stylu wykraczającego poza jakikolwiek gatunek muzyki. Ian Peddie sprzecza się, że oni byli "...głośni, silni i często ciężcy, ale ich muzyka była również humorystyczna, odblaskowa i niezwykle subtelna".
Dziedzictwo
Wielu uważało Led Zeppelin za najbardziej udanych, innowacyjnych i wpływowych zespołów w historii muzyki rockowej. Krytyk muzyki rockowej powiedział: "Led Zeppelin- utalentowany, złożony, chwytliwy, piękny i niebezpieczny- stał 
się jednym z najtrwalszych ciał kompozytorskich i wykonawczych w muzyce XX wieku, pomimo wszystkiego, co musieli pokonać, w tym siebie”.
Led Zeppelin wywarli wpływ na zespoły hardrockowe i heavy metalowe, tj.: Deep Purple, Black Sabbath, Rush, Queen, Aerosmith, The Black Crowes i Megadeth, jak również zespoły grające progresywny metal Tool i Dream Theater. Wpłynęli na niektóre wczesne punkowe i post- pankowe zespoły m.in.: The Ramones, Joy Division i The Cult. Mieli również ważny wpływ w rozwoju rock'a alternatywnego jak zespoły przystosowali elementy z "brzmienia Zeppelin" od połowy lat 70- ych, włącznie z The Smashing Pumpkins, Nirvana, Pearl Jam i Soundgarden. Zespoły i artyści z różnorodnych gatunków muzycznych, tj.: Madonna, Shakira, Lady Gaga, Kesha i Katie Melua potwierdziły wpływ Led Zeppelin.
Led Zeppelin przypisuje się duży wpływ na charakter branży muzycznej, szczególnie w rozwoju rocka zorientowanego na albumy (ang. album orientated- rock (AOR)) jak i też stadium rock. W '88 John Kalodner, ówczesny kierownik A&R zauważył, że "Moim zdaniem, tuż po The Beatles są najbardziej wpływowym zespołem w historii. Wpływają na sposób w jaki muzyka jest nagrywana, AOR Radio i koncerty. Ustanawiają standardy dla formatu radiowego AOR za pomocą "Stairway To Heaven" mający hity w AOR niekoniecznie wchodzących w TOP40. To oni wykonali pierwsze koncerty na dużej arenie, konsekwentnie sprzedając się i grając na stadionach bez wsparcia. Ludzie moga robić jak oni, ale nikt ich nie przewyższa". Andrew Loog Oldham, były producent i manager The Rolling Stones, skomentował w jaki sposób Led Zeppelin miał duży wpływ na biznes płytowy, a także sposób, w jaki koncerty rockowe były zarządzane i prezentowane szerokiej publiczności. W 2007 byli artystami biorącymi udział w rock'owym odcinku serii BBC/ VH1 Seven Ages Of Rock.
Według niektórych źródeł zespół sprzedał ponad 200.000.000 albumów na całym świecie, podczas gdy inni twierdzą, że sprzedali ponad 300.000.000 płyt, w tym 111.500.000 certyfikowanych jednostek w Stanach Zjednoczonych. W nawiązaniu do Recording Industry Association of America Led Zeppelin są trzecim najlepiej sprzedającym się zespołem, a piątym najlepiej sprzedającym się zespołem w Stanach Zjednoczonych i jednym z zaledwie trzech aktów, który zarobił pięć lub więcej diamentowych albumów. Osiągneli osiem kolejnych miejsc na brytyjskiej liście albumów, rekord większości kolejnych nr. 1 albumów w Wielkiej Brytanii podzielili z ABBĄ. Led Zeppelin pozostaje jednym z najbardziej utalentowanych artystów w historii muzyki rockowej.
Led Zeppelin wywarł również znaczący wpływ na kulturę. Jim Miller, redaktor The Rolling Stone Illustrated History Of Rock'n'Roll, sprzecza się, że "na jednym poziomie, Led Zeppelin reprezentuje ostateczny rozkwit psychodelicznej etyki lat sześćdziesiątych, która traktuje rock jako pasywne zaangażowanie sensoryczne". Led Zeppelin został również opisany jako "kwintesencja dostawcy męskiego i agresywnego "chuja rock'u", chociaż to twierdzenie zostało zakwestionowane. Gust modowy zespołu był kluczowy; Simeon lipman szef popkultury w domu aukcyjnym Christie skomentował to w ten sposób "Led Zeppelin miał duży wpływ na mode, ponieważ cała otaczająca je aura jest tak zajebista, a ludzie tego chcą". Led Zeppelin połozył fundament na wielkie włosy glam metalowych zespołów z lat 80- ych, tj. Mötley Crüe i Skid Row. Inni muzycy również zaadaptowali elementy z podejścia Led Zeppelin do ubioru, biżuterii i włosów, tj. hipsterskie migawki i obcisłe T- Shirt'y jak chociażby Kings Of Leon, rozczochrane włosy, przylegające koszulki i włosy bluesman'a jak u Jack'a White i gitarzysty Kasabian Sergio Pizzorno jedwabne szale, triby jak i też z jednej strony na nogawce wiązane obcisłe jeans'y.
Osiągnięcia
W trakcie swojej kariery Led Zeppelin zebrał wiele wyróżnień i nagród. Zostali wprowadzeni do Rock'n'Roll Hall Of Fame w '95, a do Music Hall Of Fame w 2006 roku. Wsród nagród zespołu sa American Music Award, który otrzymali w 
2005 roku i Polar Music Prize w 2006. W 2005 Led Zeppelin byli odbiorcą nagrody Grammy Lifetime Achievement Award, a 4 z ich nagrań zostały wprowadzone do Grammy hall Of Fame. Otrzymali pięć albumów Diamond, a także czternaście albumów Multi-Platinum, cztery Platinum i jeden Gold w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy w Wielkiej Brytanii mają pięć albumów Multi-Platinum, sześć Platinum, jeden Gold i cztery Silver. Oprócz wymienionych pięciu albumów wśród nich "500 najlepszych albumów wszechczasów" w 2004 roku Rolling Stone nazwał Led Zeppelin XIV największym artystą wszechczasów.
W 2005 roku Page został mianowany Oficerem Zakonu Imperium Brytyjskiego w uznaniu jego działalności charytatywnej, a w 2009 Plant został uhonorowany jako dowódca Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki popularnej. Zespół zajmuje pierwsze miejsce w rankingu 100 największych artystów hard rocka na liście VH1, a na liście Classic Rock's "50 najlepszych występów na żywo wszechczasów". Zostali nazwani najlepszym zespołem rockowym w ankiecie przeprowadzonej przez BBC Radio 2. W 1977 roku zostali nagrodzeni nagrodą Ivor Novello za „Znakomity wkład w muzykę brytyjską”, A także „Nagrodę za całokształt twórczości” podczas 42 dorocznej ceremonii wręczenia nagród Ivor Novello w 1997 r. Zespół został uhonorowany podczas MOJO Awards 2008 nagrodą „Best Live Act” za ich jednorazową reaktywację i zostali opisani jako "największy rock'n'roll'owy zespół wszechczasów". Led Zeppelin zostali nazwani jako odbiorcy nagrody Kennedy Center Honors w 2012 roku.
Dyskografia:
Album bez tytułu, powszechnie znany jako Led Zeppelin IV
Houses Of The Holy (1973)
Physical Grafitti (1975)
Presence (1976)
In Through The Outdoor (1979)
Coda (1982)
